De dagen worden normaal. Een klein dingetje doen op een dag (telefoon credit halen) gaat niet zomaar snel. Het duurt 3 uur, waar vanuit je vervolgens telefoonnummers uitwisselt met diegene die jou iets probeert te verkopen en vrienden voor het leven maakt (of nooit meer de telefoon op wil nemen, omdat het een stalker blijkt te zijn). Het gaat wennen.
De zon verwarmd mij nog iedere dag. De grote verhalen blijven hetzelfde. De politieke spanning blijft hoog. Iedereen wil mij zijn verhaal blijven vertellen. En ik stop. Ik luister naar iedereen.. De joodse jongen die bij de moskee werd opgepakt omdat hij zijn ogen sloot en vermoedelijk aan het bidden was. De Palestijnse jongen die van 7AM tot 12PM zich kapot werkt voor school en minder bespreking-tijd krijgt. Gewoon omdat hij net uit het verkeerde deel van het land komt. Het religieuze meisje die in de Joodse wijk aangerand wordt omdat de mannen zich daar niet in kunnen houden.
Ik leef mij zo in dat ik mij ga identificeren met iedereen. Ik hoor alles. Ik zie alles gebeuren. Ik eet hun eten, leer hun warme temperamentvolle manier van leven en ik luister. Ik luister naar hun passies. Beweegredenen en zin van het bestaan. Ik neem hun kleuren over.
Het contrasterende hieraan is dat ik mij hierdoor soms zo verdeeld voel, omdat iedereen gelijk lijkt te hebben. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en redenen. Ik zie waarom. Ik zie waar ze vandaan komen. Ik wordt een van hun. Ik zwem in deze wereld. Ik ontdek meer dan ooit tevoren. Mijn eigen waarheden neigen weg te zinken. En ik lijk te vergeten waar ik zelf vandaan kom. Tastend zoek ik de substantie die mijn sterke wil drijft. De substantie; die mijn keuzes bevestigd en mij goed doet laten voelen. Waarin ik mijzelf kan herkennen. Hoewel het verwarrende is dat ik mijzelf overal in kan plaatsen. Ik lijk transparant. Kleurloos. Toch kan ik alle kleuren en vormen aannemen. Maar hoe geef ik zelf kleuren af aan mensen? Welke kleuren kies ik? Kan ik ooit teveel kleur hebben? Of te weinig?
Des te meer ik zwem, des te meer ik drijf over mijn eigen diepten. Ik wil zwemmen, maar geen banen. Ik wil zwemmen en nooit meer aan wal komen. Ik wil zelf mijn eigen wal creëren. Ik wil duiken in mijn eigen diepten. Om zwemmend weer boven te komen. Waar ik weer adem kan halen..
Rave. Saccha Park. ending shabbath. 18.05.13
Yerushalayim. Saccha Park. 17.05.13
The 13 Articles of the Jewish Faith proposed by Maimonides are these:
- God exists
- God is one and unique
- God is incorporeal
- God is eternal
- Prayer is to God only.
- The prophets spoke truth.
- Moses was the greatest of the prophets.
- The Written and Oral Torah were given to Moses.
- There will be no other Torah.
- God knows the thoughts and deeds of men.
- God will reward the good and punish the wicked.
- The Messiah will come.
- The dead will be resurrected.
Belief in God. the existence of a creator- the fundamental doctrine of Judaism. The human mind cannot comprehend Him. The human eye cannot see Him. Finite minds cannot comprehend Him, for God is infinite.
Belief in his unity. There is no other God besides Him. Nor anything that can share in his divinity. Belief in his Spirituality. He has not the limitations of a body. He is a Spiritual Being, the Spirit of all existence, permeating all and everything. Belief in his Eternity. He is infinite in time and in space. He is without beginning and without end. He is not subject to change. Belief that God is the sole object of man’s worship. There is no other being to whom we may offer prayers, either in heaven or on earth, except the One God in heaven. The Jewish religion is the only one, even in our own day, that teaches pure Monotheism- that God is the only self-conscious Being, undivided and indivisible, dwelling in all and yet above all, the perfect Unity, who alone is worthy of being worshiped.
Prophesy in Judaism means the attainment of that degree of spiritual development through which we can hear the word of God, perceive spiritual light, feel the Divine impulse, and be conscious of the working of the divine mind upon our own. The Torah, or the five books of Moses, has come down to us from Moses on Mount Sinai without any addition, diminution, or change. It has been given to us by God in its entirety. The creator knows all the actions of the children of men and all their thoughts. Those who transgress the commandments, he punishes. The jews wait everyday with perfect faith for the coming of the Messiah.
Belief that God is all knowing. His knowledge compromises all things, deeds and thoughts, past, present and future. He knows thoughts of all men, even when they are not expressed by word of mouth. Belief in Reward and Punishment. God rewards them for their good deeds and punishes them for their sins, giving them time to repent and mend their ways.
Jerusalem is the holy center. This glorious future, when all men and nations shall be made one by the divine covenant of love and peace, of justice and truth i s called ‘the time of the Messiah, or the Messianic Kingdom’. This Messiah will come one day and establish a Unity of People and of God’s Kingdom on Earth, when wars will cease, and Universal Peace, Universal Brotherhood, and Universal Happines will become a reality.
Israel according to the Prophet Isaiah has been chosen by God as His instrument for the accomplishment of this end. Israel is not only the prophet but also the martryr of this true religion of Universal Brotherhood and Messianic Hope. It is therefore the sacred duty of every Jew to preach and practice the ideals of life, privately and socially, in whatever country he lives, and be loyal to God and His Law.
Belief in Resurrection. Jews believe that man has a soul which is a part of God Himself, a spirit of His spirit. The soul of man is immortal and shares the eternal nature of God. In future times, the body will be reunited with the soul and ris from the grave to a new life on earth. This is the hope of resurrection. Life should be a preparation for the higher life of godliness and righteousness which lasts forever, and not upon vain things. Eternal happiness is the reward for doing good; and everlasting misery and remorse are the consequences of evil actions.
8.5.13. Israel. Jerusalem. Rehavia. Ramban str. Temporarily times.
7.5.13. Israel. Jerusalem. Rehavia. Ramban str. Temporarily times.
Een stereotype is een overdreven beeld van een groep mensen dat vaak niet (volledig) overeenkomt met de werkelijkheid. [wikipedia]
In dit geval komen al deze stereotypen niet overeen met mijn werkelijkheid.
Jerusalem zit vol met stereo typen. Groepen soldaten, die met hun loodzware geweren en gelaagde pakken rond moeten paraderen in de stad. Groepen dikke toeristen, met buiktasjes, gestreepte overhemden en kaki kleurige korte broekjes. Die gewapend met camera’s klaar staan om aan te vallen als er zich een mooi gebouw aandient. Groepen Afrikanen die langs komen, met gevlochten haren en knalblauwe t-shirts. Europese gezinnen, met te blote kleding waardoor alle arabische verkopers hun niet meer recht in het gezicht aan kunnen kijken.
Over de arabs gesproken… (‘Arab’ zo worden ze hier genoemd). De arabs vormen een deel van de vier stadskwartieren. Zij zijn diegene die honderd keer vragen waar je vandaan komt en jou bijna hun kleine shopje in sleuren om dingen te verkopen. Ook heb ik al verscheidende huwelijksaanzoeken gehad. In ruil voor kamelen natuurlijk. Waterpijp roken met hun is een van mijn favoriete dingen. En als ik vrije tijd heb loop ik het liefste door deze geurende arabische straatjes. Dan maak ik foto’s van de oude mannetjes en ga ik arabische koffie met ze drinken.
Het tweede kwartier is het Arameense kwartier. Daar weet ik eigenlijk niet zoveel vanaf. Behalve dat ze achterlijk lekker eten hebben. Erna komt het christelijke kwartier. Naast monniken met belangrijke sleutels lopen hier vooral de rare toeristen. Ze wandelen een pad die ‘via della rosa’ heet. Dit resulteert in opstoppingen van massale groepen toeristen in alle kleine straatjes. Deze toeristen vinden het namelijk nodig om elke belangrijke steen uit Jezus’ tijd te kussen en aaien. Daarom kom ik ook liever niet in de Heilige grafkerk. Ik vraag mij af waarom er kerstballen hangen op de tweede verdieping van de kerk, met een schilderij van een zwarte Jezus. Tevens vind je deze toeristen hier namelijk liggend op de grond. Kussend en aaiend. Een weg banen door deze kerk is dus een ramp. Jezus zou hier gekruisigd en begraven zijn. Maar met deze visuele beelden in mijn hoofd wordt ik er heus niet warmer van..
Het laatste kwartier is het joodse kwartier. Deze is prachtig. Vol synagogen, witte stenen, ontmoetingsplekken en historie. Deze wijk is uiteraard vol met allerlei soorten joden. Rabbijnse Joden, Orthodoxe Joden, Chassidische Joden, modern Orthodoxe Joden, Liberale Joden. Noem maar op. Met al hun kostuums. Grote hoeden, kleine hoeden, pruiken, koptische bollen op hun hoofd, pijpenkrullen, gebeds-sjalen, zwarte pakken enzovoort..
Het mooie en het meest tegenstrijdige aan deze gehele verzameling van mensen is, dat alles samen komt en één wordt. Het is een absolute contradictie. Een totale paradox. Want ik zie wel wat er gebeurd. De arabieren botsen spottend tegen de dansende orthodoxe joden aan op shabbat. Ik hoor de schreeuwende gebeden naar Allah van de torens van de daken komen terwijl de gebeden naar Jahweh van klaagmuur omhoog vliegen. Alles is een groot schreeuwend gevecht. Elke dag weer worden er nieuwe plekken tot heilig verklaard. Dat we maar meer de grond mogen kussen. De christenen blijven hun kruis dragen en zingen luid door de stad; zodat ze ook maar door iedereen opgemerkt mogen worden. En niet vergeten zullen worden. Want iedereen heeft gelijk… Iedereen heeft ongelijk. Iedereen heeft gelijk..
Old City Yerushalayim
Hij houdt niet van America. Obama wordt volgens hem elke dag met een gouden lepel gevoerd. Hij houdt ook niet van Jerusalem. Hij is geboren in Palestina. Hij heeft een snor. Hij draagt een gestreepte boxer met een andersom gestreepte blouse. Hij werkt dagen lang. Totdat zijn rust welverdiend voelt. Hij loopt als dragqueen over catwalks. Hij past jurken en vraagt meisjes of ze goed staan. Hij draagt nagellak en valt op mannen. Hij maakt werk op een elitaire kunstacademie in Jerusalem die hem eigenlijk niet gegund wordt. Vanwege zijn afkomst. Ze spugen op hem. Hij gaat naar New York. Alhoewel hij hier zich daar ook niet thuis voelt. En hij weet dat ze daar ook op hem zullen spugen. Hij bevraagt mensen over de gelijkheid tussen deze politieke leider en de Palestijnen. Waarom dan toch? Hij wil mensen zijn bestaan tonen. Met al zijn shit. De gelijkheid en de ongelijkheid. De dingen waar wij vanuit onze voorrechten niet eens meer naar kijken. De ongemakken. Waar hij elke dag mee moet dealen.
15 dagen. Zo lang duurde het voordat ik uit mijn appartement geschopt werd. Hiervoor was nodig: Een joodse keuken, met twee verschillende gootstenen. Twee rokken dragende, Amerikaanse, koshere, orthodoxe vrouwen. Waarvan een ervan zich al verloofde na 5 maanden (hoewel hij het liever eerder had gezien). En geen nieuwe kansen.
In Yerushalayim zitten de regels in alles verweven. Maar dat deze ook effect op mij zouden hebben. Dat ik hierdoor werkelijk bewust zou gaan nadenken over mijn handelingen, en zijn beperkingen, had ik niet kunnen voorzien. Op shabbat wordt er geen elektriciteit gebruikt, ik mag niet koken. Ik mag niet bellen. Ik mag niet een wasje draaien. Ik mag niet het licht uitdoen. Ik mag niet.. Ik mag niet. En zo. Zo werd het mijn probleem. Waarschijnlijk vonden ze mijn korte broek ook maar niets.
Ik wordt mij bewust van vrijheid en zijn beperkingen. Van gedragsregels en gedragingen. Van de wet die hier in de praktijk op mij wordt uitgeoefend. Van dingen waar ik normaal eerder nooit over na dacht. De stoplichten werken niet op shabbat. De lift stopt op alle verdiepingen. Mannen kijken weg van mij. Als ik iemand aanspreek wordt ik genegeerd. Of integendeel. Ik wordt een lustobject, door mijn blonde haren.
Ik wordt mij bewust van alle verwachtingen waar ik op eens mee moet dealen. Natuurlijk ben ik in Israel. Natuurlijk is religie onontkomelijk overal. Maar, het ergste vind ik eigenlijk dat het een heel groot web is geworden. Waar niet meer doorheen gekeken wordt. Naar mij als mens. Het ergste vind ik dat ik nu voor het eerst lijk te falen, omdat ik mij daar niet aan lijk te kunnen aanpassen. Deze gedragingen zijn een gevolg van een jaren lange opvoeding en vergen studie. Hierdoor blijf ik hangen in een gevoel van ongenoegen. De belediging. Geen acceptatie. De regels zijn belangrijk. De regels gaan eerst. Daarin wordt gekeken of je wel goed genoeg bent. Zo niet, dan moet je eerst nog wat lagen hogerop komen. Dan wordt er verder gepraat…
Een dak met een jungle. Een huis aan het strand. Een waterbed. Bij vreemden op de bank. Een logeerpartijtje naast leuke mensen. In een huis vol keramiek en een groeiende boom. Wakker worden in een kibbutz.
Het niet kunnen vinden van een appartement heeft geleid tot ontmoetingen met vele vreemden. Mijn anderhalve maand vol met onbedoelde couchsurfing is een waar genoegen geweest.
Het observeren van familie gewoonten, joodse tradities en personal spaces. Het gemak waarmee zij jou uitnodigen als je geen slaapplek nodig hebt is onbeschrijfelijk. Het gemak waarmee ik dan ‘ja’ zeg en zijn gevolgen van dien waren ook een avontuur.
Ergens logeren terwijl iemand een heel bos omzaagt, is bijvoorbeeld een uitdaging. Overigens niet bevorderlijk voor je nachtrust. Ik wist niet wat ik dan moest doen. Een por geven, in zijn (ja, het waren altijd mannen) neus knijpen, of ergens anders gaan liggen?
Het waterbed was een van mijn favoriet. Als je er met zijn tweeën in ligt is het onvermijdelijk om heen en weer geschud te worden als er eentje eventjes beweegt. Mijn dromen waren zee rijk.
Vannacht lag ik in een gewoon bed. Naast een klasgenootje. Ik dacht dat ze heel erg boos was. Of een nachtmerrie had. Ze kon niet stoppen met tanden knarsen.
Het wordt moeilijk als je te gast bent en er gaat iets mis. Zoals afgelopen weekend. Ik werd te enthousiast bij het zien van de mogelijkheid tot het wonen op een dak waar een jungle van gemaakt was. In al mijn enthousiaste maakte ik een sprong en viel ik door het glazen dak heen. Ik had kreupel kunnen zijn. Ik had ergens halverwege kunnen blijven hangen en nooit meer kinderen kunnen baren. Het had erger gekund. Maar gelukkig kwam ik er vanaf met alleen wat sneeën. En heel veel schaamte. Veel schaamte..Het dak was immers stuk. En ik kende die mensen niet eens! Om onze schaamte af te kopen heb ik slingers opgehangen.. Met hartjes. En een hele lange vergeef-mij-alsjeblieft-brief geschreven.
Tevens heeft het logeren zijn ongemakkelijke situaties gegeven. Waarin mijn scherpe randen getest werden. Dingen zoals Midden Oosterse mannen, die met gemak hun verlangens van hun tong laten rollen. ‘You really don’t want to sleep in my bed?’ ..No… ‘Why not’? Of ‘You want to see my post-stamp collection?’ -Deze zal ik nooit vergeten. Voor hem leek het een goede mogelijkheid, om mij in zijn slaapkamer te lokken. Ik keek hem scheef aan, en lachte hem hard uit. In zijn gezicht.
Met gemengde gevoelens zal ik dan morgen mijn eigen appartement in gaan. Ik kan nu gelukkig zelf gasten ontvangen en uitnodigen. Maar, ik zal dit stukje onbevangenheid toch missen. Vooral het idee dat ik de hoofdrolspeelster van een hele, hele rare droom was…. Elke nacht bracht weer zijn eigen avontuur.
Western Wall
Western Wall Yerushalayim
De schoonste sterren van de nacht. De mooiste maan gloed van de avond neemt mij mee.
Ik dans in de rondte. Ik galoppeer in bewegingen. Klanken verroeren mij tot in de diepere lagen van mijn wezen. Lagen die nog nooit eerder zichtbaar waren. Waarin ik mij nu permitteer te begeven.
En dan rijd ik paard. Mijn botten steken uit. Mijn hand omhoog geheven. Ik bevecht allerlei gekleurde paarden. En ik voel dat mijn botten schuren langs mijn aderen. Langzaam aan onttrekt de energie. Maar; nog steeds roep ik Overwinning.
Het woord ‘delicaat’ tekent een nieuwe omgeving. Ik mag kiezen welke muze ik daaraan zal koppelen. Alles vormt een muze. De muze verandert van substantie en ingeving.
Ik zie. De sterren blijven. Ze blijven schoon. De mooiste maan blijft zacht. Ik voel haar tintelen op mijn oogleden. Mijn leger tilt mij omhoog. Ze vertellen me dat de maan nooit verdwijnt. En als ik wakker blijf; zelfs de zon zal komen.
